Newsletter
Szukaj
PL EN
Łaźnia
Idea Ludzie Organizator Partnerzy
Aktualności

ZAREJESTROWANE WYKŁADY I SPOTKANIA ART+SCIENCE

Aktualności | 30-03-2020
Zebraliśmy dla Państwa najbardziej interesujące zarejestrowane wykłady, spotkania i panele dyskusyjne w CSW ŁAŹNIA w ramach programu Art+Science Meeting od rozpoczęcia projektu w 2011 roku. Wydarzenia zostały pogrupowane według kategorii oraz języka, w którym można je obejrzeć.
 
 
WYKŁADY W JĘZ. POLSKIM 
 
Ryszard Kluszczyński – W stronę kreacji post-ludzkiej. Od sztuki kinetycznej do bio-robotycznej
 
 
W latach 50. minionego wieku, za sprawą Nicolasa Schöffera wyłoniła się tendencja artystyczna koncepcyjnie osadzona w ideach cybernetyki. Rzeźby cybernetyczno-spacjodynamiczne Schöffera to dzieła, które cechuje pewien zakres autonomii, pozwalający im w granicach wyznaczanych przez ich konstrukcję, reagować na zachowania publiczności, czy też, szerzej to ujmując, na zmiany zachodzące w ich otoczeniu. Proces autonomizacji artefaktów rozwijał się dalej, za sprawą takich artystów, jak Edward Ihnatowicz czy Jean Tinguely, dając podstawy pod rozwój sztuki robotycznej. Wykład skupiony będzie na jednym z nurtów opisywanej tu tendencji. Omówione zostaną wybrane prace m.in. Akiry Kanayamy, Jeana Tinguely, Patricka Tresseta oraz grupy SymbioticA i Guy’a Ben-Ary, Prowadzący pokaże jak zmieniała się ta tendencja, w jakie konteksty wchodziła i do jakich konsekwencji doprowadzała.
 
Prof. dr hab. Ryszard W. Kluszczyński – kierownik Katedry Mediów i Kultury Audiowizualnej Uniwersytetu Łódzkiego, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi i wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Zajmuje się problematyką sztuki nowych mediów, filmem awangardowym, teorią sztuki, kulturą alternatywną oraz zagadnieniami cyberkultury i społeczeństwa informatycznego. W latach 1990 – 2001 był kuratorem filmu, wideo i sztuk multimedialnych w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie; kurator międzynarodowego Biennale Sztuki Współczesnej w Poznaniu w 2010 r. Jest dyrektorem artystycznym projektu Art+Science Meeting.
 
 
WYKŁADY W JĘZ. ANGIELSKIM
 
Witold Libionka - Kiedy roboty zostaną zastąpione przez humanoidy?
 
 
Mózgiem zajmują się zarówno artyści, jak i naukowcy, próbując tworzyć jego obrazy, rzeźby, instalacje albo – z drugiej strony – sztuczną inteligencję czy sieci neuronowe. Specjalizacja poszczególnych dziedzin wiedzy zawęziła i rozproszyła zakres tych poszukiwań, prowokując zarazem dyskusję o konieczności wypracowania platformy łączącej środowiska. Coraz częściej odczuwamy potrzebę konsyliencji – zjednoczenia wiedzy, której rozmaite domeny przenikałyby się wzajemnie. W myśl tego założenia zapraszamy do zapoznania się z naukowymi podstawami przedstawionymi przez dr Witolda Libionkę, neurochiruga.
 
Witold Libionka - specjalista neurochirurg i neurotraumatolog, konsultant na Oddziale Neurochirurgii Pomorskiego Centrum Traumatologii im. M. Kopernika w Gdańsku. Związany z neurochirurgią od 1998 roku, kiedy rozpoczął działalność naukową, a następnie, pozostając stypendystą Ministra Zdrowia, Studia Indywidualne w Klinice Neurochirurgii i Neurotraumatologii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Edukację kontynuował na Studiach Doktoranckich na Wydziale Lekarskim CMUJ w Krakowie (2002-2006). Podczas specjalizacji z zakresu neurochirurgii w Klinice Neurochirurgii i Neurotraumatologii CMUJ w Krakowie (2003-2010) brał udział w licznych szkoleniach podnosząc swoje kwalifikacje zawodowe (w tym w Polsce, USA, Niemczech, Francji). Odbył roczne stypendium naukowo-kliniczne z zakresu neurochirurgii czynnościowej i stereotaktycznej w Klinice Neurochirurgii Uniwersytetu w Rochester, USA. Łącząc pracę zawodową z naukową, przeprowadza miesięcznie kilkadziesiąt zabiegów operacyjnych jednocześnie uczestnicząc w licznych projektach naukowo-badawczych. Jest autorem lub współautorem blisko stu publikacji i doniesień. Jego prace z zakresu mechanizmów działania stymulacji głębokiej mózgu były nagradzane na krajowych i zagranicznych konferencjach i zostały opublikowane w czasopismach Nature Medicine i Nature Neuroscience.
 
 
Micha Laury - Kiedy roboty zostaną zastąpione przez humanoidy?
 
 
Mózgiem zajmują się zarówno artyści, jak i naukowcy, próbując tworzyć jego obrazy, rzeźby, instalacje albo – z drugiej strony – sztuczną inteligencję czy sieci neuronowe. Specjalizacja poszczególnych dziedzin wiedzy zawęziła i rozproszyła zakres tych poszukiwań, prowokując zarazem dyskusję o konieczności wypracowania platformy łączącej środowiska. Coraz częściej odczuwamy potrzebę konsyliencji – zjednoczenia wiedzy, której rozmaite domeny przenikałyby się wzajemnie. W myśl tego założenia zapraszamy do zapoznania się z wykładem artysty, Micha Laury, zafascynowanego mózgiem i sieciami neuronowymi.
 
Micha Laury - uodzony w Izraelu artysta wizualny i rzeźbiarz, od 1974 roku żyje i pracuje w Paryżu. Zdobywca nagrody Sandberg Prize (1980) przyznawanej przes Israel Museum w Jerozolimie.  Od początku działalności artystycznej (1967) aż do dziś kwestionuje pojęcie „mózgu”. Jego pierwsze dzieło, zatytułowane „Floor Mop Brain”, zostało wykonane w 1969 z mopa podłogowego ułożonego w kształt przypominający ten organ. Inne prace o mózgu z lat 70. i następnych korzystały z szerokiego spektrum mediów: Brain drawings, rysunki do Brain projects, performanse, zdjęcia, rzeźby, instalacje. Brain drawings to mentalne rysunki, w których artysta kwestionował potencjał ludzkiego mózgu. Performanse z 1975 badały możliwości i granice mózgu. Zdjęcia z wystawy „Sztuka gotowania (mózgi i omlety)” z tego samego roku dotyczyły relacji jedzenia i umysłu (mózgu). W ostatnich latach Laury odbył spotkania z badaczami mózgu, prowadzące do debaty nad aktualnym stanem wiedzy. Ta wymiana pomogła artyście rozwinąć koncepcję instalacji „Mózg (Laboratorium)”, w której skład weszły sieć neuronowa (z lampką elektryczną), szklane przyrządy laboratoryjne czy filmy dokumentujące próby laboratoryjne.
 
 
Chris Salter – Sztuka, eksperyment, techno-nauka: nierozpoznane działania i granice poznania
 
 
Czym właściwie zajmują się artyści działający w dziedzinie nauki i techniki? W mojej najnowszej książce Alien Agency: Experimental Encounters with Art in the Making (MIT Press, 2015) dociekam, jak twórcy-naukowcy kreują nowe performatywne asamblaże kwestionujące nasze tryby doświadczania świata oraz wywołujące, a jednocześnie destabilizujące nowe zjawiska i nasze sposoby postrzegania tych zjawisk. Jak artystyczna materia – „tworzywo świata” – zachowuje się i działa poza zamysłami twórcy, stając się czymś nieznanym i obcym? Jak to się dzieje, że twórcy-naukowcy kreują warunki umożliwiające powstanie nowych rodzajów eksperymentalnych, performatywnych układów, które wymykają się utrwalonym dychotomiom podmiotu i przedmiotu, ludzi i nie-ludzi, umysłu i ciała, poznawania i doświadczania. Nie udając, że procesami artystycznymi i badaniami naukowymi kierują te same zamiary, w wystąpieniu skupię się na tym, jak doświadczeniowe i afektywne wymiary twórczości artystycznej wykorzystującej tech nonaukę w rzeczywistości zadają pytania podobne do tych, które stawia nauka: jak to się dzieje, że w świecie pojawia się coś nowego i jak to coś nowego działa?
 
Chris Salter (ur.1967, Beaumont) jest artystą, profesorem nowych mediów, techniki i badań nad zmysłami na Concordia University oraz współdyrektorem Hexagram Network w Montrealu. Studiował filozofię, sztuki teatralne i muzykę komputerową na Uniwersytetach Emory i Stanford. Współpracował z Peterem Sellarsem i Williamem Forsythem/Ballet Frankfurt, był też współzałożycielem i kierownikiem kolektywu artystyczno - badawczego Sponge (1997–2003). Jego prace indywidualne i zbiorowe wystawiano na całym świecie, między innymi na Weneckim Biennale Architektury, w Laboral Centro de Arte y Creacion Industriel (Gijon, Hiszpania), na festiwalach Ars Electronica (Linz), Transmediale (Berlin), EXIT Festival (Maison des Arts, Créteil-Paris), Elektra (Montreal), w Yerba Buena Center for the Arts (San Francisco), V2 (Rotterdam), SIGGRAPH 2001 (Nowy Orlean) oraz Exploratorium (San Francisco). Jest autorem książek Entangled: Technology and the Transformation of Performance (MIT Press, 2010) i Alien Agency (MIT Press, 2015).
 
 
Rob Mitchell – Inteligentna sztuka. Czym może być sztuka w epoce "inteligencji"?
 
 
 Wszechobecność i rosnące znaczenie smartfonów, „inteligentnych” kart kredytowych, bomb, sieci elektrycznych, a nawet miast wskazuje, że żyjemy obecnie w świecie, który dąży do osiągnięcia „inteligencji”, a nawet panuje w nim przekonanie, że na tym polega jego zadanie. Jednak nie jest to ani inteligencja w jej dotychczasowym znaczeniu (intelligence), ani racjonalność, ale specyficzny amalgamat komputerowo wspomaganej optymizacji, „mądrości tłumu” oraz nowych form politycznych, którego celem jest wygenerowanie ekologicznej i politycznej rezyliencji. „Inteligencja” zatem to metadyscyplinarne przedsięwzięcie dążące do stworzenia nowych form i sztuk życia dzięki połączeniu nauk ścisłych, przyrodniczych i humanistycznych. Stanowi to podwójne wyzwanie dla praktyk artystycznych. Z jednej strony dyskurs inteligencji niezwykle sprawnie wchłania krytyczne wymiary sztuki. Z drugiej jednak praktyki artystyczne są w stanie przekonfigurować wymiary inteligencji, a w konsekwencji również przeformułować znaczenia i misję samej inteligencji.
 
Robert Mitchell (ur. 1969, Atlanta) – zajmuje stanowisko Marcello Lotti Professor of English i dyrektora Centrum Interdyscyplinarnych Badań nad Nauką i Teorią Kultury na Duke University (USA). Doktoryzował się na Uniwersytecie Waszyngtońskim w roku 2001. Jest współautorem książek Tissue Economies (Duke University Press, 2006), Sympathy and the State in the Romantic Era (Routledge, 2007), Bioart and the Vitality of Media (University of Washington Press, 2010), Experimental Life: Vitalism in Romantic Science and Literature (Johns Hopkins University Press, 2013). Robert Mitchell wygłaszał gościnne wykłady na amerykańskich i światowych uczelniach, na przykład w Stanford University (Palo Alto), New School (Nowy Jork), University of Toronto (Toronto), Université de Montréal (Montreal), Oxford University (Oksford), London School of Economics (Londyn), Nottingham Trent University (Nottingham). Obecnie jego badania skupiają się na związkach biopolityki, logiki populacji i sztuki.
 
 
Heather Dewey-Hagborg – Hakowanie biopolityki
 
 
Wykład w ramach panelu towarzyszącego wystawie „Zgiń i znów się przemień!” w CSW ŁAŹNIA. Współczesna nauka i świat, który powstał z jej pomocą, to wyzwanie dla sztuki technologicznej. Oczywiste jest, że obecne perspektywy ludzkiej egzystencji są pod wieloma względami związane z pytaniem, jaką rolę może odgrywać sztuka i filozofia w konceptualizacji stworzonego świata technologicznego i orientacji aksjologicznej na tym świecie. Za każdym razem, gdy kontemplujemy najnowsze dzieło sztuki, nieuchronnie musimy zadać sobie pytanie o jego cechy ontologiczne w stosunku do natury technologii. Czy dane dzieło sztuki przyczynia się do technologicznego zatwierdzenia warunkowego podporządkowania i manipulacji, czy też najpierw potwierdza wersję rzeczywistości odczłowieczającej, która rozwija się na naszych oczach, a następnie subtelnie znosi to prawo, oferując widzowi bardziej złożoną permutację reguł ? Taka praktyka świadczy o zdolnościach artysty - a ostatecznie samego widza - nie tylko do wyposażenia przestrzeni technologicznej treściami poznawczymi lub estetycznymi, ale przede wszystkim egzystencjalnymi. W ten sposób, demonstrując logikę tworzenia nowych form technologicznych i nowych tożsamości, sztuka wyraża podstawowe zadanie jednostki żyjącej w dobie nowych technologii: budowę żywej przyszłości (to znaczy przyszłości, która nas obdarza wolnością), a nie martwej, zmechanizowanej przyszłości budowanej bez naszego udziału.
 
Heather Dewey-Hagborg (ur. 1982, Filadelfia) – to artystka transdyscyplinarna i pedagog. Sztuka interesuje ją jako forma badań i krytycznych dociekań. Jej prace wystawiano na całym świecie na licznych festiwalach i wystawach, między innymi podczas World Economic Forum, na festiwalu Ars Electronica (Linz), Shenzhen Urbanism i Architecture Biennale, Mediations Biennale (Polska), Article Biennial (Norwegia), Transmediale (Berlin). Także w Science Gallery w Dublinie, Fotomuseum Winterthur, Centre de Cultura Contemporània de Barcelona, ZKM Museum of Contemporary Art w Niemczech, Museum Boijmans, Van Abbemuseum i MU Art Space w Holandii. Jej prace wstawiane były również w muzeach i galeriach w USA, między innymi w PS1 MoMA, New Museum, Eyebeam, New York Public Library i Utah Museum of Contemporary Art. Jej twórczość jest szeroko dyskutowana w mediach, począwszy od „New York Timesa” i BBC, a skończywszy na TED i „Wired”. Obecnie jest asystentem na Wydziale Sztuki i Badań nad Technologią w School of the Art Institute of Chicago.
 
 
Louis-Philippe Demers – Zgiń i znów się przemień!
 
 
Wykład w ramach panelu towarzyszącego wystawie „Zgiń i znów się przemień!” w CSW ŁAŹNIA. Współczesna nauka i świat, który powstał z jej pomocą, to wyzwanie dla sztuki technologicznej. Oczywiste jest, że obecne perspektywy ludzkiej egzystencji są pod wieloma względami związane z pytaniem, jaką rolę może odgrywać sztuka i filozofia w konceptualizacji stworzonego świata technologicznego i orientacji aksjologicznej na tym świecie. Za każdym razem, gdy kontemplujemy najnowsze dzieło sztuki, nieuchronnie musimy zadać sobie pytanie o jego cechy ontologiczne w stosunku do natury technologii. Czy dane dzieło sztuki przyczynia się do technologicznego zatwierdzenia warunkowego podporządkowania i manipulacji, czy też najpierw potwierdza wersję rzeczywistości odczłowieczającej, która rozwija się na naszych oczach, a następnie subtelnie znosi to prawo, oferując widzowi bardziej złożoną permutację reguł ? Taka praktyka świadczy o zdolnościach artysty - a ostatecznie samego widza - nie tylko do wyposażenia przestrzeni technologicznej treściami poznawczymi lub estetycznymi, ale przede wszystkim egzystencjalnymi. W ten sposób, demonstrując logikę tworzenia nowych form technologicznych i nowych tożsamości, sztuka wyraża podstawowe zadanie jednostki żyjącej w dobie nowych technologii: budowę żywej przyszłości (to znaczy przyszłości, która nas obdarza wolnością), a nie martwej, zmechanizowanej przyszłości budowanej bez naszego udziału.
 
Louis-Philippe Demers (ur. 1959, Montreal) – tworzy wielkoskalowe instalacje interaktywne; do tej pory skonstruował ponad 375 urządzeń i uczestniczył w ponad 70 inscenizacjach. Jego prace wystawiane były na prestiżowych imprezach, takich jak Lille 2004, EXPO 1992 i 2000, Sonambiente, ISEA, SIGGRAPH i Sonar. Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, w tym pięciu wyróżnień i specjalnego wyróżnienia na festiwalu Ars Electronica, głównej nagrody konkursów VIDA 12.0 i 15.0 oraz honorowej wzmianki na Japan Media Arts Festival. Otrzymał nagrodę w kategorii Interactive Lighting na konkursie Lightforms 98 i sześć nagród za Devolution, w tym dwóch Helpmann Awards. Był profesorem mediów cyfrowych i projektowania wystaw scenografii w Hochschule für Gestaltung, instytucji akademickiej związanej z ZKM (Zentrum für Kunst und Medientechnologie) w Karlsruhe. Obecnie zajmuje stanowisko profesora w School of Art, Design and Media na Nanyang Technological University (NTU) w Singapurze. Demers doktoryzował się w dziedzinie performansu maszynowego na Plymouth University (Wielka Brytania).
 
 
Thomas Feuerstein – Zgiń i znów się przemień!
 
 
Wykład w ramach panelu towarzyszącego wystawie „Zgiń i znów się przemień!” w CSW ŁAŹNIA. Współczesna nauka i świat, który powstał z jej pomocą, to wyzwanie dla sztuki technologicznej. Oczywiste jest, że obecne perspektywy ludzkiej egzystencji są pod wieloma względami związane z pytaniem, jaką rolę może odgrywać sztuka i filozofia w konceptualizacji stworzonego świata technologicznego i orientacji aksjologicznej na tym świecie. Za każdym razem, gdy kontemplujemy najnowsze dzieło sztuki, nieuchronnie musimy zadać sobie pytanie o jego cechy ontologiczne w stosunku do natury technologii. Czy dane dzieło sztuki przyczynia się do technologicznego zatwierdzenia warunkowego podporządkowania i manipulacji, czy też najpierw potwierdza wersję rzeczywistości odczłowieczającej, która rozwija się na naszych oczach, a następnie subtelnie znosi to prawo, oferując widzowi bardziej złożoną permutację reguł ? Taka praktyka świadczy o zdolnościach artysty - a ostatecznie samego widza - nie tylko do wyposażenia przestrzeni technologicznej treściami poznawczymi lub estetycznymi, ale przede wszystkim egzystencjalnymi. W ten sposób, demonstrując logikę tworzenia nowych form technologicznych i nowych tożsamości, sztuka wyraża podstawowe zadanie jednostki żyjącej w dobie nowych technologii: budowę żywej przyszłości (to znaczy przyszłości, która nas obdarza wolnością), a nie martwej, zmechanizowanej przyszłości budowanej bez naszego udziału.
 
Thomas Feuerstein (ur. 1968, Innsbruck) – studiował historię sztuki i filozofię na Uniwersytecie w Innsburcku. Oprócz twórczości artystycznej zajmuje się również pisaniem na tematy dotyczące sztuk pięknych i sztuki mediów. Od roku 1997 wykłada na uczelniach, również jako profesor wizytujący. W swych pracach Thomas Feuerstein łączy zróżnicowane techniki artystyczne, tworząc instalacje, grafiki, obrazy, rzeźby fotografie, sztuki radiowe i sztukę Internetu. Ważnym elementem jego twórczości jest scalanie aspektów werbalnych i wizualnych, odsłanianie ukrytych powiązań między faktem a fikcją oraz interakcja sztuki i nauki. Jego prace wystawiano w muzeach i galeriach na całym świecie, między innymi w ZKM Zentrum (Karlsruhe), mumok | Museum of Modern Art (Wiedeń), MUSEION | Museum of Modern and Contemporary Art (Bolzano), warszawskiej Zachęcie, Chronus Art Center (Szanghaj), Medialab Center (Madryt), Frankfurter Kunstverein (Frankfurt nad Menem) i na IV Moskiewskim Biennale Sztuki Współczesnej (Moskwa).
 
 
Dmitry Morozov – Zgiń i znów się przemień!
 
 
Wykład w ramach panelu towarzyszącego wystawie „Zgiń i znów się przemień!” w CSW ŁAŹNIA. Współczesna nauka i świat, który powstał z jej pomocą, to wyzwanie dla sztuki technologicznej. Oczywiste jest, że obecne perspektywy ludzkiej egzystencji są pod wieloma względami związane z pytaniem, jaką rolę może odgrywać sztuka i filozofia w konceptualizacji stworzonego świata technologicznego i orientacji aksjologicznej na tym świecie. Za każdym razem, gdy kontemplujemy najnowsze dzieło sztuki, nieuchronnie musimy zadać sobie pytanie o jego cechy ontologiczne w stosunku do natury technologii. Czy dane dzieło sztuki przyczynia się do technologicznego zatwierdzenia warunkowego podporządkowania i manipulacji, czy też najpierw potwierdza wersję rzeczywistości odczłowieczającej, która rozwija się na naszych oczach, a następnie subtelnie znosi to prawo, oferując widzowi bardziej złożoną permutację reguł ? Taka praktyka świadczy o zdolnościach artysty - a ostatecznie samego widza - nie tylko do wyposażenia przestrzeni technologicznej treściami poznawczymi lub estetycznymi, ale przede wszystkim egzystencjalnymi. W ten sposób, demonstrując logikę tworzenia nowych form technologicznych i nowych tożsamości, sztuka wyraża podstawowe zadanie jednostki żyjącej w dobie nowych technologii: budowę żywej przyszłości (to znaczy przyszłości, która nas obdarza wolnością), a nie martwej, zmechanizowanej przyszłości budowanej bez naszego udziału.
 
Dmitry Morozov  (ur. 1986, Moskwa) – tworzy w szerokim zakresie sztuk technologicznych: robotyce, sztuce dźwięku i science art. Jest pierwszym seryjnym producentem syntezatorów muzyki i wideo w regionie postsowieckim. Oprócz komponowania muzyki i konstruowania instrumentów Morozov realizuje instalacje oraz popularyzuje circuit bending i DIY electronics na wykładach i warsztatach. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych, między innymi w Narodowym Centrum Sztuki Współczesnej, MoMA, Muzeum Sztuki Współczesnej Garaż, Galerii Trietiakowskiej, Electromuseum, Laboratoria (Moskwa), Zentrum für Kunst und Medientechnologie (ZKM, Karlsruhe), Boulder Museum of Contemporary Art (Boulder), National Taiwan Museum of Fine Arts (Taizhong). Uczestniczył również w IV MBCA (Moskwa), SIGGRAPH 2016 (Anaheim) i festiwalach, takich jak Mirage (Lyon), Future Everything (Manchester) oraz CTM (Berlin). Jest laureatem Nagrody im. Siergieja Kuriochina (Rosja, 2013), Prix Cube (Francja, 2014) oraz wyróżnień konkursów VIDA 16.0 (Hiszpania, 2014) i Prix Ars Electronica (Linz, 2015).
 
 
James Auger and Jimmy Loizeau – Zgiń i znów się przemień!
 
 
Wykład w ramach panelu towarzyszącego wystawie „Zgiń i znów się przemień!” w CSW ŁAŹNIA. Współczesna nauka i świat, który powstał z jej pomocą, to wyzwanie dla sztuki technologicznej. Oczywiste jest, że obecne perspektywy ludzkiej egzystencji są pod wieloma względami związane z pytaniem, jaką rolę może odgrywać sztuka i filozofia w konceptualizacji stworzonego świata technologicznego i orientacji aksjologicznej na tym świecie. Za każdym razem, gdy kontemplujemy najnowsze dzieło sztuki, nieuchronnie musimy zadać sobie pytanie o jego cechy ontologiczne w stosunku do natury technologii. Czy dane dzieło sztuki przyczynia się do technologicznego zatwierdzenia warunkowego podporządkowania i manipulacji, czy też najpierw potwierdza wersję rzeczywistości odczłowieczającej, która rozwija się na naszych oczach, a następnie subtelnie znosi to prawo, oferując widzowi bardziej złożoną permutację reguł ? Taka praktyka świadczy o zdolnościach artysty - a ostatecznie samego widza - nie tylko do wyposażenia przestrzeni technologicznej treściami poznawczymi lub estetycznymi, ale przede wszystkim egzystencjalnymi. W ten sposób, demonstrując logikę tworzenia nowych form technologicznych i nowych tożsamości, sztuka wyraża podstawowe zadanie jednostki żyjącej w dobie nowych technologii: budowę żywej przyszłości (to znaczy przyszłości, która nas obdarza wolnością), a nie martwej, zmechanizowanej przyszłości budowanej bez naszego udziału.
 
James Auger (ur. 1970, Derby) i Jimmy Loizeau (ur. 1968, St. Asaph) – współpracują od roku 2001. Brali udział w wystawach w Wielkiej Brytanii i poza nią, między innymi w Don’t tempt me (ICA, Londyn; MoMA, Nowy Jork, 2001), Future products (Londyn, 2002), Mobilise (Dublin, 2003), Open Borders (Lille, 2004), Betes de style (MUDAC, Lozanna, 2006), Philips Design exhibition (Eindhoven, 2007), Design and the Elastic Mind (MoMA, Nowy Jork, 2008), What If (Dublin, 2009), Action! Design over Time (MoMA, Nowy Jork, 2010–2012), New Energy in Art and Design (Rotterdam, 2012). Uczestniczyli również w festiwalach, takich jak Experimenta (Lizbona, 2003), ISEA (San Jose, 2006), Transmediale (Berlin, 2010) i Tech Fest (Bombaj, 2011), w konferencjach na temat sztuki i designu w Hanowerze, Bazylei, Seulu, Berlinie i Nowym Yorku. Zdobyli tytuł Designer of the Year przyznawany przez Köln School of Design, „Time” umieścił ich na liście Top 100 designs of 2002, są także laureatami wyróżnienia festiwalu Ars Electronica (Linz, 2004).
 
 
Marius Kwint - Refleksje nad tworzeniem wystawy „Brains: the Mind as Matter” w londyńskiej Wellcome Collection
 
 
Głównym tematem wykładu jest mózg, któremu kurator Marius Kwint poświęcił wystawę w londyńskim Wellcome Collection (we współpracy z galerią GV Art). Wystawa, którą obejrzało ponad 100 tyś. Widzów, obejmuje przeszło 150 obiektów – od zachowanych mózgów aż po dzieła sztuki, filmy i fotografie. Wystawa ukazuje długą drogę, którą postępuje nauka i kultura, by zrozumieć, odszyfrować i manipulować tym najbardziej tajemniczym z organów naszego ciała. 
 
Marius Kwint – historyk kultury, kurator i wykładowca na Uniwersytecie w Portsmouth. Jego głównym obszarem zainteresowań jest relacja sztuki, nauki i kultury wizualnej. Bada zmieniające się postawy wobec świata, w szczególności jak kultura zmienia się na przestrzeni czasu i w różnych miejscach. Wraz z Lucy Shanahan był kuratorem wystawy „Brains”: the mind as matter” prezentowanej w Wellcome Collection w Londynie, którą obejrzało ponad 100 tysięcy odwiedzających. Jest także autorem książki towarzyszącej wystawie „The Mind As Matter”.
 
 
Dmitrij Bułatow - Evolution Haute Couture: Sztuka, nauka i wiek postbiologiczny
 
 
Wykład poświęcony publikacji Dmitrija Bułatowa – artysty, kuratora i teoretyka zajmującego się od wielu lat zależnościami pomiędzy nauką i sztuką. Publikacja stworzona została w oparciu o kolekcję dzieł należących do Narodowego Centrum Sztuk Współczesnych w Moskwie, które wykorzystują technologie XXI wieku – informatykę, robotykę i biomedycynę.
 
Dmitrij Bułatow – artysta, teoretyk, badacz. Jego praca koncentruje się wokół różnych aspektów działań interdyscyplinarnych w obrębie sztuki i nauki (robotyka, bioinżynieria, genetyka, nanotechnologia itp.). Jest autorem ponad 30 artykułów na temat sztuki współczesnej. Jego prace prezentowane były na ponad 100 wystawach, w tym „Bunker Poetico” (49. Biennale w Wenecji, 2001), „Davaj! Russian Art Now” (Berlin, Wiedeń, 2002), „Brain Academy Apartment” (50. Biennale w Wenecji, 2003), „3durch3” (Kassel, 2004), „Art of Tortures and Executions” (Kaliningrad, 2005), „Eastern Neighbours” (Utrecht, 2006), „Victory over the Sun”(Moskwa, 2007) i innych.
 
 
Michael Punt, Martha Blassnigg - Darwin, Gosse i Bergson: Biologia, sztuka i wyobraźnia
 
 
Wykład podkreśla znaczenie postawy, jaką sztuka i humanistyka zajmuje wobec tendencji materialistycznych i deterministycznych w medialnym obrazie nauki - w szczególności biologii. Rzucają światło na to, jak XIX-wieczna kultura wizualna wpłynęła na produkcję wiedzy poprzez przedstawienie alternatywnej wizji świata w odpowiedzi na dyskurs determinizmu materialistycznego. Zadają pytanie, czy w XX wieku sztuka (albo wręcz humanistyka) nie zatraciła swojej funkcji krytycznej w odniesieniu do nauki. Odwołując się z perspektywy XXI wieku do prac Darwina, Gosse’a i Bergsona, dowodzą, że humanistyka i sztuka mogą odzyskać swój kreatywny potencjał, dzięki któremu możliwe będzie odróżnienie tego, co wiemy o świecie, tego, jak go sobie wyobrażamy i tego, jak ten świat mógłby wyglądać.
 
Michael Punt – profesor na Wydziale Sztuki i Technologii Uniwersytetu w Plymouth, gdzie zwołuje zebrania grupy badawczej Transtechnology. Jest także redaktorem naczelnym „Leonardo Reviews”. Doktorat obronił na Uniwersytecie w Amsterdamie (Wczesne kino i świat obrazów technologicznych). Jest współautorem dwóch książek na temat mediów audiowizualnych i świadomości. Opublikował ponad 80 artykułów na temat historii kina i technologii cyfrowej w najważniejszych pismach naukowych. Od kwietnia 2010 roku przewodzi dużemu projektowi badawczemu finansowanemu poprzez HERA i skupiającemu się na kreatywnej wymianie pomiędzy eksperymentalnymi i komercyjnymi filmowcami. 
 
Martha Blassnigg – jest antropologiem kultury i mediów oraz teoretykiem filmu i kina z doświadczeniem w tworzeniu filmów dokumentalnych i w renowacji filmu. Jest asystentem w Transtechnology Research na Uniwersytecie w Plymouth oraz redaktorem „Leonardo Reviews”. Podejmuje badania historyczne, które mają na celu umiejscowienie metafizycznego wymiaru technologii i sztuki w ramach dyskursów filozofii umysłu, ze szczególnym uwzględnieniem doświadczenia percepcji mediów audiowizualnych. Obecnie współpracuje przy tworzeniu projektu HERA UE Technology, Exchange and Flow: Artistic Media Practices and CommercialApplication
 
 
ROZMOWY I PANELE DYSKUSYJNE W JĘZ. ANGIELSKIM
 
Dyskusja z udziałem artystów: Stelarc i Ken Feingold 
 
 
Dyskusja panelowa towarzysząca wystawom: „Mięso, metal i kod: Rozchwiane chimery” Stelarca w CSW ŁAŹNIA i „Figury mowy: Skradzione głosy” Kena Feingolda w Gdańskiej Galerii Miejskiej 2 w 2014 roku.
 
Stelarc - australijski artysta tworzący performanse i instalacje artystyczne. W 1997 roku artysta został honorowym profesorem sztuki i robotyki na Uniwerystecie Carnegie Mellon (Pittsburgh, USA). W latach 2000–2003 pracował jako samodzielny pracownik naukowy na Uniwersytecie Nottingham Trent (Nottingham, UK), gdzie opracował Muscle Machine – chodzącą maszynę o średnicy pięciu metrów wykorzystującą pneumatyczne gumowe mięśnie. W 2003 roku artysta otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Monash. W latach 2006–2011 pracował jako samodzielny pracownik naukowy i artysta wizytujący w MARCS Auditory Labs na Uniwersytecie Zachodniego Sydney w Australii. W 2010 roku Stelarc otrzymał grant od Rady Australijskiej na budowę mikrorobota i w tym samym roku został też wyróżniony prestiżową nagrodą Prix Ars Electronica Hybrid Arts. W latach 2006–2012 artysta udzielał się jako profesor sztuki performansu w szkole artystycznej na Uniwersytecie Brunel w Londynie. Obecnie Stelarc pracuje jako dyrektor Laboratorium Alternatywnych Anatomii w Szkole Projektowania i Sztuki (SODA) na Uniwersytecie Curtin w Perth. Jest też honorowym pracownikiem naukowym uczelni. Jego twórczość reprezentowana jest przez Scott Livesey Galleries w Melbourne.
 
Ken Feingold - współczesny amerykański artysta konceptualny, zajmujący się sztuką wideo, rysunkiem, filmem, rzeźbą i instalacjami artystycznymi od 1974 roku. Mieszka i pracuje w Nowym Jorku. W 2003 roku otrzymał stypendium Rockefeller Foundation Media Arts, a w 2004 roku Stypendium Guggenheima. Wykładał m.in. na Uniwersytecie Princeton i Cooper Union for the Advancement of Art and Science. Jego prace były pokazywane m.in. w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Centre Georges Pompidou w Paryżu, Tate Liverpool i Whitney Museum of American Art. W 2014 roku w ramach projektu Art+Science Meeting odbyła się jego wystawa Figury mowy: Skradzione głosy. Wystawa obejmowała 3 instalacje amerykańskiego artysty: Hell (2013), Animal, Vegetable, Mineralness of Everything (2004) oraz Interior (1997). Feingold podejmował w tych pracach kwestię tożsamości i sztucznej inteligencji. Wystawie towarzyszł panel dyskusyjny w CSW Łaźnia, w którym udział wzięli m.in.: Ken Feingold, Stelarc, Ryszard W. Kluszczyński oraz Grzegorz Klaman.
 
 
Dyskusja z udziałem artystów: Christa Somerer i Laurent Mignonneau
 
 
Dyskusja towarzysząca wystawie „Wonderful Life” w CSW ŁAŹNIA w 2012 roku. Christa Sommerer i Laurent Mignonneau od dwóch dekad tworzą interaktywne urządzenia symulujące procesy ewolucyjne i zachowania żywych organizmów poprzez tworzenie komputerowych algorytmów. Podstawą jest więc dla nich kod – kod komputerowy jako metafora bądź lustrzane odbicie kodu genetycznego. Wystawa wpisuje się w niezmiernie aktualną i ważną debatę na temat bioetyki, biotechnologii oraz inżynierii genetycznej. Artyści stawiają podstawowe pytania filozoficzne dotyczące istoty i definicji życia, pojęcia ewolucji, problemów etycznych związanych z hodowlą tkanek. Na wystawę Christy Sommerer i Laurenta Mignonneau złożą się takie prace jak: Life Spacies II, Phototropy, A-Volve, Mobile Feelings, Eau de Jardin, Life Writer.
 
Christa Sommerer i Laurent Mignonneau są światowej sławy artystami medialnymi, tworzącymi głównie interaktywne instalacje komputerowe. Obydwoje wykładają na Uniwersytecie Sztuki i Designu w Linzu w Austrii, gdzie przewodzą Wydziałowi Kultury Interfejsów w Instytucie Mediów. Swoją współpracę, która trwa nieprzerwanie do dzisiaj, rozpoczęli w 1992 roku w Institute for New Media w Staedelschule we Frankfurcie nad Menem. Sommerer i Mignonneau są laureatami liczących się nagród i wyróżnień, między innymi „Golden Nica” Ars Electronica Award for Interactive Art 1994 (Linz, Austria), czy „World Technology Award” w Londynie (2001).
 
 
Panel  dyskusyjny „Bioart: między nauką a etyką” 
 
 
Panel  dyskusyjny „Bioart: między nauką a etyką” dotyczył bioetyki, inżynierii genetycznej i biotechnologii. W panelu prowadzonym przez dr hab. Monikę Bakke wezmą udział artyści Oron Catts, prof. Ionat Zurr oraz  prof. dr hab. Ryszard W. Kluszczyński, prof. dr hab. Ewa Łojkowska i dr Maciej Ożóg.
 
Oron Catts – artysta, badacz, kurator. Współzałożyciel Tissue Culture & Art Project przy laboratorium SymbioticA, Uniwersytetu Zachodniej Australii. Tworzy dzieła z tkanek hodowanych w inkubatorach.
prof. Ionat Zurr – artystka i kuratorka. Pracownik naukowy SymbioticA Uniwersytetu Zachodniej Australii. Tworzy instalacje i performanse wykorzystując tkanki wyhodowane w laboratorium.
prof. dr hab. Ewa Łojkowska – dziekan Międzyuczelnianego Wydziału Biotechnologii UG i GUMed, kierownik Zakładu Ochrony i Biotechnologii Roślin UG.
prof. dr hab. Ryszard W. Kluszczyński – profesor nauk humanistycznych. Na Uniwersytecie Łódzkim kieruje Katedrą Mediów i Kultury Audiowizualnej. Dyrektor artystyczny projektu Art&Science Meeting, kurator wystawy „Crude Life”.
dr Maciej Ożóg – teoretyk i historyk sztuk medialnych. Adiunkt w Zakładzie Mediów Elektronicznych Uniwersytetu Łódzkiego. Zajmuje się historią i teorią sztuk medialnych, kulturą audiowizualną, cyberkulturą i społeczeństwem informacyjnym.